Dlaczego każdy powinien znać podstawy procesu spalania?
Zrozumienie mechanizmu spalania przez osoby zajmujące się bezpieczeństwem pożarowym, ale również przez osoby które z pożarnictwem nie mają nic wspólnego jest niezwykle istotne. Dlaczego? A no dlatego, że chodzi tutaj o nasze życie lub życie bliskich nam osób. Wobec tego, zachęcam do przeczytania artykułu i przenalizowania niżej przedłożonych filmów. Naprawdę warto!
Trójkąt czy czworokąt spalania – oto jest pytanie.
Jednym z podstawowych terminów stosowanych w ochronie przeciwpożarowej jest znany wszystkim „trójkąt spalania”. Stanowi on podstawę do zrozumienia najważniejszych zjawisk, a równocześnie wydaje się być tak prosty, że często bywa traktowany zbyt powierzchownie. Elementami wchodzącymi w jego skład są: ciepło (źródło zapłonu), paliwo (materiał palny), utleniacz (powietrze), a także wolne rodniki powstające na skutek reakcji chemicznych. Wymieniam w tym miejscu nie trzy tylko cztery elementy, gdyż jest to najwyższy czas by zostać specjalistą lub ugruntować wiedzę z zakresu pożarnictwa. Tak naprawdę, od zawsze mamy do czynienia z „czworokątem spalania” a nie z „trójkątem spalania”. Fakt ten wynika z tego, że wolne rodniki od zawsze odgrywają w procesie tak samą ważną rolę jak pozostałe elementy. Wolne rodniki to powstające przy reakcji chemicznej (nieodwracalnego rozkładu i utleniania) związki chemiczne lub pierwiastki, mające wolne wiązanie, mogące wchodzić w dalsze reakcje chemiczne z innymi substancjami lub pierwiastkami. Ktoś zapyta – prościej się nie da? Oczywiście, że da. Już tłumaczę. Zaczyna się pożar, widzimy ogień, temperatura rośnie, a cząsteczki danego materiału palnego rozpadają się na mniejsze kawałki. I wtedy na scenę wchodzą wolne rodniki – takie chemiczne niedobitki, które mają wolne łapki (czyli wolne wiązania) i szukają kogoś z kim mogą się połączyć. Nie czekają grzecznie w kolejce. Łapią wszystko, co się rusza, odbijają rywali – inne pierwiastki, cząsteczki, cokolwiek się napatoczy. W ten sposób rozpoczyna się reakcja łańcuchowa, która z każdą chwilą się nakręca i uwalnia coraz więcej energii (bezuczuciowe pożądanie między nimi wzrasta i jest bardzo trudne do zatrzymania^^). Chyba, że pojawi się inny wolny rodnik i będzie miał na tyle siły by grać pierwsze skrzypce w danym związku. W ten sposób powstaje energia i jest jej coraz więcej. Wszystko się nakręca. Im więcej wolnych rodników i powstających nowych związków – tym więcej ognia, a co za tym idzie wydzielanej energii. Im więcej ognia – tym bardziej intensywny rozkład cząstek.
Rys. 1. Czworokąt spalania (ang. tetrahedron fire)
Jak ugasić pożar? – oddziaływanie na elementy czworokąta spalania.
Tak więc, jeżeli widzisz pożar i czujesz się na siłach by podjąć próbę jego ugaszenia, bądź ograniczenia jego rozprzestrzeniania, to musisz pamiętać że musisz przeciwstawić się co najmniej jednemu elementowi z ww. czworokąta spalania.Wobec tego, albo odbierasz temperaturę (np. gasisz wodą), albo odcinasz dopływ powietrza (np. zamykasz drzwi do pomieszczenia objętego pożarem), albo usuwasz materiał palny (np. zakręcasz główny zawór gazu) albo oddziałujesz na wolne rodniki (np. używasz gaśnicy).Oczywiście należy pamiętać, że wszystkie te czynniki wpływają wzajemnie na siebie, więc realizując co najmniej jedną czynność wpływamy na inne.
Dynamika pożarów wewnętrznych – czy coś się zmieniło na przestrzeni lat?
Pożary wewnętrzne charakteryzują się rosnącą dynamiką, a co za tym idzie zmienną lokalizacją przestrzenną. Dynamika rozwoju pożaru zależy w głównej mierze od rodzaju, ilości materiałów palnych, a także otworów, które zapewniają wymianę gazową, czyli dostępu powietrza. Obecnie pożary, z którymi mamy do czynienia charakteryzują się większą ilością materiałów syntetycznych w porównaniu do tych, które miały miejsce około siedemdziesiąt lat temu, gdzie głównym materiałem wykonawczym wyposażenia było drewno, wełna i bawełna. W dzisiejszych czasach pożary przebiegają z większą intensywnością, ze względu na wykorzystanie większej ilości tworzyw sztucznych, a także tego, że w dzisiejszej technologii budownictwa dąży się do zwiększania łącznej przestrzeni, poprzez likwidację przegród pomiędzy pomieszczeniami. Biorąc pod uwagę powyższe, prawdopodobieństwo tego, że pożar zostanie ograniczony do jednego pomieszczenia i ulegnie znacznemu stłumieniu w wyniku braku utleniacza, jakim jest tlen znajdujący się w powietrzu jest znikome. Przyjrzyjmy się temu zjawisku.
Film nr 1. Szybkość rozprzestrzeniania się pożaru – porównanie.
Porównując aktualnie występujące pożary wewnętrzne z ówczesnymi, należy zwrócić uwagę na zmienną intensywność procesu spalania, która w dzisiejszych czasach odgrywa znaczącą rolę. Dawniej w przypadku powstania pożaru osoba, która go zauważyła śmiało mogła iść do łazienki po szklankę wody, skorzystać przy tej okazji z toalety i być bohaterem własnego domu, gdyż zdążyłaby go ugasić. W dzisiejszych czasach śmiem twierdzić, że jest to igranie z własnym życiem. Pożary są aktualnie na tyle intensywne, że w chwili droga ucieczki może zostać odcięta. Tego typu sytuacja została ujęta na niżej prezentowanym filmie.
Film nr 2. Ucieczka przez balkon z obiektu objętego pożarem.
Bazując na niżej przedstawionym przekroju poprzecznym pomieszczenia objętego pożarem, można wyobrazić sobie, jak wyglądał przedmiotowy pożar. Warto podkreślić, że tak właśnie wygląda przekrój każdego pożaru, z którym możemy mieć do czynienia o każdej porze dnia i nocy.
Brak możliwości ugaszenia pożaru, brak możliwości ucieczki – postępowanie!
Jak można było zauważyć na filmie, dostarczenie powietrza do pożaru, np. poprzez otwarte drzwi wzmaga jego intensyfikację ze względu na wymianę gazową. Dlatego też, w przypadku zauważenia pożaru i braku możliwości jego ugaszenia, ogranicz jego rozprzestrzenianie poprzez zamknięcie drzwi. Zamknięcie drzwi do przestrzeni objętej pożarem ma ogólny wpływ na:
ograniczenie rozwoju pożaru, ze względu na brak niezbędnego do podtrzymania procesu spalania powietrza (utleniacza),
ograniczenie możliwości rozprzestrzeniania się pożaru na inne przestrzenie w obiekcie,
ograniczenie rozprzestrzeniania się toksycznych związków, pod postacią gazów pożarowych, do pomieszczeń/korytarzy/kondygnacji nie objętych pożarem,
zapewnienie bezpiecznych warunków ewakuacji osób zagrożonych,
zapewnienie możliwości przeżycia osób zagrożonych, w przypadku odciętej drogi ucieczki przez pożar,
zapewnienie szybszego ugaszenia pożaru,
zapewnieniem komfortu w działaniach ratowniczo – gaśniczych strażakom przybyłym na miejsce zdarzenia,
ograniczenie szkód i strat po pożarowych w danym obiekcie.
Żeby nie być gołosłownym, zamieszczam poniżej kilka zdjęć, które mają na celu zobrazowanie, jak duże znaczenie dla rozwoju pożaru ma zamykanie drzwi.
Zdj. 1. Granica rozprzestrzeniania się pożaru – drzwi w wykonaniu zwykłym. Zdj. 2. Granica rozprzestrzeniania się pożaru – drzwi w wykonaniu zwykłym. Zdj. 3. Granica rozprzestrzeniania się pożaru – drzwi w wykonaniu zwykłym. Zdj. 1. Granica rozprzestrzeniania się pożaru – drzwi o klasie odporności ogniowej EI30.
Przeglądając przedmiotowe zdjęcia proponuję każdemu z osobna zwrócić szczególną uwagę na:
okopcenie/osmolenie/odbarwienie ścian, sufitu, drzwi (w tym ościeżnicy), które świadczy o drodze rozprzestrzenia się pożaru, w tym palnego i jednocześnie toksycznego dymu,
stopienie/spalenie się wyposażenia danego pomieszczeń, które świadczy o dynamice pożaru i jego przebiegu,
wysokość warstwy dymu na jakiej się znajdował (występowanie strefy nadciśnienia – dymu, podciśnienia – powietrza oraz warstwy neutralnej – pomiędzy dymem a powietrzem) oraz ilość wytworzonych gazów pożarowych,
stan techniczny drzwi, m.in. szczelność, która uzależniona jest przede wszystkim od ciśnienia wywieranego przez dym (ciśnienie uzależnione jest między innymi od temperatury),
skuteczność zastosowanych drzwi, w tym drzwi przeciwpożarowych charakteryzujących się klasą EI wyposażonych w urządzenia samoczynnie je zamykające, tj. samozamykacz.
Jak widać, zdjęcia są potwierdzeniem skuteczności izolowania się od pożaru. Każde drzwi, nawet te bez klasy odporności ogniowej, stanowią pewnego rodzaju barierę dla rozprzestrzeniającego się pożaru, która w niebagatelny sposób może wpłynąć na zdrowie oraz życie nasze oraz innych osób.
Podsumowanie
Podsumowując, jeżeli pożar Cię zaskoczył i nie masz realnych możliwości jego ugaszenia, a co ważniejsze możliwości ucieczki, nawet alternatywnym wyjściem np. poprzez balkon, to w pierwszej kolejności ogranicz rozprzestrzenianie się pożaru poprzez zamknięcie drzwi. Czas jest tu kluczowy. Poinformuj innych o zaistniałej sytuacji oraz niezwłocznie powiadom służby ratunkowe (numer tel.: 112). Przekaż najważniejsze informacje, takie jak: gdzie się pali, co się pali, ile osób jest zagrożonych, itp. W przypadku przedostawania się dymu do pomieszczenia w którym przebywasz, poruszaj się jak najniżej podłogi, jeżeli zajdzie taka potrzeba to uszczelnij drzwi (np. zwilżoną szmatką), a następnie udaj się w miejsce bezpieczne (np. balkon), czy też inne pomieszczenie, jak najbardziej oddalone od pożaru. Zachowaj spokój, oczekuj na przyjazd służb ratunkowych, a gdy zajdzie taka potrzeba to z nimi współpracuj.
Tylko tyle i aż tyle!
———————————–
Uwaga:
Jeżeli masz trudności z przeprowadzeniem profesjonalnego szkolenia, zapraszamy do kontaktu. Oferujemy eksperckie podejście do tematu, w pełni dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz specyfiki Twojego projektu. Dzięki naszemu doświadczeniu i wiedzy, pomożemy Ci wdrożyć skuteczne rozwiązania, które zapewnią najwyższy poziom bezpieczeństwa i zgodność z obowiązującymi przepisami. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać wsparcie, dostosowane do Twoich wymagań.
Zastrzeżenie:
Informacje przedstawione na tej stronie internetowej są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią żadnej rekomendacji oraz wykładni w świetle przepisów prawa. Czytelnik podejmując jakiekolwiek działania na podstawie materiałów zawartych na niniejszej stronie oraz materiałów udostępnianych przez autora robi to na własną odpowiedzialność
Usytuowanie pożaru w pomieszczeniu a jego dynamika – co musisz wiedzieć?
Rozwój pożaru jest złożonym zjawiskiem fizykochemicznym, które zależy od wielu czynników – jednym z kluczowych jest dostęp powietrza (tlenu) czyli utleniacza do strefy spalania. Analiza wpływu usytuowania pożaru w pomieszczeniu pozwala zrozumieć, dlaczego miejsce, w którym ogień się pojawi, ma istotne znaczenie dla jego dynamiki oraz stopnia zagrożenia, jakie stwarza.
W niniejszym artykule oraz filmie omawiamy, jak usytuowanie pożaru – w środku pomieszczenia, przy ścianie lub w narożniku – wpływa na wysokość płomienia, intensywność spalania, promieniowanie cieplne oraz ogólną dynamikę rozwoju pożaru. Różnice te, zostały w sposób przejrzysty, zaprezentowane na poniższym filmie. Zachęcamy do obejrzenia i analizy.
1. Pożar w środku pomieszczenia – dostęp powietrza (tlenu) z każdej strony.
Jeśli ogień pojawi się w środku pomieszczenia, gdzie nie występują fizyczne bariery, tlen może swobodnie dopływać do materiału palnego ze wszystkich stron. W takich warunkach:
płomień osiąga minimalną możliwą wysokość,
proces spalania przebiega w sposób zrównoważony,
promieniowanie cieplne jest rozpraszane równomiernie.
Fot. 1. Pożar w środku pomieszczenia.
Tego rodzaju pożar, choć potencjalnie groźny, daje więcej czasu na reakcję w stosunku do pożarów, o których mowa poniżej.
2. Pożar przy ścianie – ograniczenie dostępu powietrza (tlenu) z jednej strony.
W przypadku pożaru rozwijającego się przy ścianie, dopływ tlenu z jednej strony jest zablokowany. Prowadzi to do zmian w jego dynamice:
płomień wydłuża się,
wzrasta intensywność procesu spalania,
dochodzi do oddziaływania promieniowania cieplnego na ścianę oraz zlokalizowane w sąsiedztwie materiały palne.
Fot. 2. Pożar przy ścianie pomieszczenia.
Zachowanie pożaru można opisać jako nieustanne dążenie do przedłużenia własnego istnienia – rozprzestrzeniania się, by znaleźć nowe źródła paliwa i tlenu, które pozwolą mu dalej trwać.
3. Pożar w narożniku – maksymalne ograniczenie dostępu powietrza (tlenu).
Najbardziej niebezpieczną sytuacją jest wystąpienie pożaru w narożniku pomieszczenia, ze względu na fakt, iż tlen dociera do strefy spalania tylko z jednej strony – dostęp jest skrajnie ograniczony. Taka lokalizacja sprawia, że:
płomień osiąga największą wysokość,
intensywność procesu spalania jest największa,
rośnie intensywność promieniowania cieplnego a wytwarzane ciepło gromadzi się i nie ma możliwości swobodnego rozpraszania.
Fot. 3. Pożar w narożniku pomieszczenia.
Co więcej, przyległe ściany niezależnie od materiału konstrukcyjnego z jakiego zostały wykonane:
początkowo pochłaniają ciepło, następnie je oddają,
kumulują wytworzoną energię,
ograniczają wymianę ciepła z otoczeniem.
4. Usytuowanie pożaru – czynnik istotny w kontekście współczesnych zagrożeń.
Warto nadmienić, że choć miejsce wystąpienia pożaru w pomieszczeniu nie jest czynnikiem najistotniejszym, to nie możemy go bagatelizować. Pożar, który ma zapewniony swobodny dopływ utleniacza (powietrza/tlenu) i jest usytuowany w narożniku pomieszczenia szybciej osiągnie tzw. stan krytyczny środowiska, czyli stan zagrażający zdrowiu lub życiu ludzi znajdujących w pomieszczeniu na skutek przekroczenia jednego z kluczowych parametrów, takich jak:
nadmierna temperatura powietrza w strefie przebywania ludzi,
zbyt duża gęstość promieniowania cieplnego,
wysoka temperatura gorących gazów pożarowych w górnej warstwie pomieszczenia,
ograniczenie zasięgu widzialności,
obniżenie stężenia tlenu poniżej bezpiecznego poziomu.
Fot. 4. Usytuowanie pożaru w pomieszczeniu – porównanie.
Wnioski są jednoznaczne: miejsce powstania pożaru może na pierwszy „rzut oka” wydawać się mało istotne, jednakże z czasem okazuje się, że miało ono kluczowe znaczenie – zwłaszcza dla osób, które straciły życie w pożarach.
———————————–
Uwaga:
Jeżeli masz trudności z przeprowadzeniem profesjonalnego szkolenia, zapraszamy do kontaktu. Oferujemy eksperckie podejście do tematu, w pełni dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz specyfiki Twojego projektu. Dzięki naszemu doświadczeniu i wiedzy, pomożemy Ci wdrożyć skuteczne rozwiązania, które zapewnią najwyższy poziom bezpieczeństwa i zgodność z obowiązującymi przepisami. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać wsparcie, dostosowane do Twoich wymagań.
Zastrzeżenie:
Informacje przedstawione na tej stronie internetowej są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią żadnej rekomendacji oraz wykładni w świetle przepisów prawa. Czytelnik podejmując jakiekolwiek działania na podstawie materiałów zawartych na niniejszej stronie oraz materiałów udostępnianych przez autora robi to na własną odpowiedzialność
Obowiązki pracodawcy i pracownika – wstęp do szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy.
Zgodnie z ustawą z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. 2025 poz. 277), na pracodawcę został nałożony obowiązek ochrony zdrowia i życia pracowników poprzez:
zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy,
prowadzenie systematycznych szkoleń pracowników w zakresie BHP.
Szczegółowe kwestie dotyczące szkoleń BHP reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. 2024 poz. 1327). Rozporządzenie to określa:
szczegółowe zasady szkolenia w dziedzinie BHP,
zakres szkolenia,
wymagania dotyczące treści i realizacji programu szkolenia,
sposób dokumentowania szkolenia,
przypadki, w których pracodawcy lub pracownicy mogą być zwolnieni z określonych rodzajów szkolenia.
Obowiązki pracownika
Podstawowym obowiązkiem pracownika jest znać przepisy i zasady BHP, brać udział w szkoleniu i instruktażu z tego zakresu oraz poddawać się wymaganym egzaminom sprawdzającym, a także wykonywać prace w sposób zgodny z przepisami i zasadami BHP oraz stosować się do wydawanych w tym zakresie poleceń i wskazówek przełożonych.
Obowiązki pracodawcy
Obowiązkiem pracodawcy przed dopuszczeniem pracownika do pracy jest przeszkolenie go w zakresie BHP oraz prowadzenie okresowych szkoleń w tym zakresie. Istnieją jednak wyjątki:
Szkolenie pracownika przed dopuszczeniem do pracy nie jest wymagane w przypadku podjęcia przez niego pracy na tym samym stanowisku, które zajmował u danego pracodawcy bezpośrednio przed nawiązaniem z tym pracodawcą kolejnej umowy o pracę.
Szkolenie okresowe pracownika w zakresie BHP nie jest wymagane w przypadku pracy na stanowisku administracyjno-biurowym, – gdy rodzaj przeważającej działalności pracodawcy w rozumieniu przepisów o statystyce publicznej znajduje się w grupie działalności, dla której ustalono nie wyższą niż trzecią kategorię ryzyka w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, chyba że z oceny ryzyka zawodowego wynika, że jest to konieczne. W przypadku, gdy rodzaj przeważającej działalności pracodawcy zostanie zaliczony do grupy działalności z wyższą niż trzecia kategorią ryzyka, pracodawca jest obowiązany przeprowadzić szkolenie okresowe pracownika w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy od dnia ustalenia wyższej kategorii ryzyka.
Obowiązek przeszkolenia pracowników przed dopuszczeniem do pracy
Pracodawca zapewnia pracownikowi odbycie szkolenia odpowiedniego do rodzaju wykonywanej pracy, w tym przekazuje mu informacje i instrukcje dotyczące zajmowanego stanowiska pracy lub wykonywanej pracy. W razie gdy na terenie zakładu pracy pracę wykonują pracownicy innego pracodawcy, to pracodawca ten jest zobowiązany przekazać tym pracownikom informację o występujących zagrożeniach dla bezpieczeństwa i zdrowia podczas pracy na tym terenie. Uzyskanie tych informacji pracownik potwierdza podpisem.
Szkolenia BHP pracodawcy
Pracodawca jest obowiązany odbyć szkolenie w dziedzinie BHP w zakresie niezbędnym do wykonywania ciążących na nim obowiązków. Szkolenie to powinno być okresowo powtarzane.
Formy szkoleń:
Instruktaż – forma szkolenia o czasie trwania nie krótszym niż 2 godziny lekcyjne, umożliwiająca uzyskanie, aktualizowanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności dotyczących wykonywania pracy i zachowania się w zakładzie pracy zgodnie z przepisami i zasadami BHP.
Kurs – forma szkolenia o czasie trwania nie krótszym niż 15 godzin lekcyjnych, składająca się z zajęć teoretycznych i praktycznych, umożliwiająca uzyskanie, aktualizowanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności w zakresie BHP.
Samokształcenie kierowane – forma szkolenia umożliwiająca uzyskanie, aktualizowanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności w zakresie BHP na podstawie materiałów przekazanych przez organizatora szkolenia (np. za pośrednictwem poczty, internetu), przy jednoczesnym zapewnieniu konsultacji z osobami spełniającymi wymagania dla wykładowców.
Seminarium – forma szkolenia o czasie trwania nie krótszym niż 5 godzin lekcyjnych, umożliwiająca uzyskanie, aktualizowanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności w zakresie BHP.
Rodzaje szkoleń:
■ szkolenie wstępne, które jest przeprowadzane w formie instruktażu według programów opracowanych dla poszczególnych grup stanowisk i obejmuje:
szkolenie wstępne ogólne, zwane dalej instruktażem ogólnym,
szkolenie wstępne na stanowisku pracy, zwane dalej instruktażem stanowiskowym.
Instruktaż ogólny powinien zapewnić uczestnikom szkolenia zapoznanie się z podstawowymi przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy zawartymi w Kodeksie pracy, w układach zbiorowych pracy lub w regulaminach pracy, z przepisami oraz zasadami BHP obowiązującymi w danym zakładzie pracy, a także z zasadami udzielania pierwszej pomocy w razie wypadku.
Instruktaż stanowiskowy powinien zapewnić uczestnikom szkolenia zapoznanie się z czynnikami środowiska pracy występującymi na ich stanowiskach pracy i z ryzykiem zawodowym związanym z wykonywaną pracą, sposobami ochrony przed zagrożeniami, jakie mogą powodować te czynniki, a także z metodami bezpiecznego wykonywania pracy na tych stanowiskach.
■ szkolenie okresowe, które może być prowadzone w formie instruktażu, kursu, seminarium lub samokształcenia kierowanego.
Kto prowadzi wstępne szkolenie BHP?
Instruktaż ogólny prowadzi:
pracownik służby BHP,
osoba wykonująca u pracodawcy zadania tej służby, albo
pracodawca, który sam wykonuje takie zadania, lub
pracownik wyznaczony przez pracodawcę, posiadający zasób wiedzy i umiejętności zapewniający właściwą realizację programu instruktażu, mający aktualne zaświadczenie o ukończeniu wymaganego szkolenia w dziedzinie BHP.
Instruktaż stanowiskowy przeprowadza:
wyznaczona przez pracodawcę osoba kierująca pracownikami, lub
pracodawca,
– jeżeli osoby te posiadają odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe oraz są przeszkolone w zakresie metod prowadzenia instruktażu stanowiskowego. Wykładowcy i instruktorzy powinni posiadać zasób wiedzy, doświadczenie zawodowe i przygotowanie dydaktyczne zapewniające właściwą realizację programów szkolenia.
Instruktaż ogólny odbywają przed dopuszczeniem do wykonywania pracy:
nowo zatrudnieni pracownicy,
studenci odbywający u pracodawcy praktykę,
uczniowie odbywający praktyczną naukę zawodu.
Instruktaż stanowiskowy przeprowadza się przed dopuszczeniem do wykonywania pracy na określonym stanowisku:
pracownika zatrudnianego na stanowisku robotniczym oraz innym, na którym występuje narażenie na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, uciążliwych lub niebezpiecznych,
pracownika przenoszonego na stanowiska, o których mowa powyżej,
ucznia odbywającego praktyczną naukę zawodu oraz studenta odbywającego praktykę studencką.
W przypadku wprowadzenia na stanowisku zmian warunków techniczno-organizacyjnych, w szczególności zmian procesu technologicznego, zmian organizacji stanowisk pracy, wprowadzenia do stosowania substancji o działaniu szkodliwym dla zdrowia albo niebezpiecznym oraz nowych lub zmienianych narzędzi, maszyn i innych urządzeń – pracownik zatrudniony na tym stanowisku odbywa instruktaż stanowiskowy przygotowujący go do bezpiecznego wykonywania pracy w zmienionych warunkach. Tematyka i czas trwania instruktażu stanowiskowego powinny być uzależnione od rodzaju i zakresu zmian wprowadzonych na stanowisku.
Szkolenie okresowe:
Szkoleniom okresowym podlegają:
osoby będące pracodawcami oraz inne osoby kierujące pracownikami, w szczególności kierownicy, mistrzowie i brygadziści,
pracownicy zatrudnieni na stanowiskach robotniczych,
pracownicy inżynieryjno-techniczni, w tym projektanci, konstruktorzy maszyn i innych urządzeń technicznych, technolodzy i organizatorzy produkcji,
pracownicy służby BHP i inne osoby wykonujące zadania tej służby,
pracownicy na stanowiskach administracyjno-biurowych, w razie gdy nie korzystają z wyłączenia kodeksowego do odbycia szkolenia,
pracownicy wyżej niewymienieni, których charakter pracy wiąże się z narażeniem na czynniki szkodliwe dla zdrowia, uciążliwe lub niebezpieczne, albo z odpowiedzialnością w zakresie BHP.
Ze szkolenia okresowego mogą być zwolnione osoby, które:
przedłożą aktualne zaświadczenie o odbyciu w tym okresie u innego pracodawcy wymaganego szkolenia okresowego,
odbyły w tym okresie szkolenie okresowe wymagane dla osoby zatrudnionej na stanowisku należącym do innej grupy stanowisk, jeżeli jego program uwzględnia zakres tematyczny wymagany programem szkolenia okresowego obowiązującego na nowym stanowisku pracy.
Ukończenie szkolenia, dokształcenia lub doskonalenia zawodowego związanego z nauką zawodu, przyuczeniem do zawodu albo podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, uwzględniającego program szkolenia okresowego wymaganego dla określonego stanowiska pracy, uważa się za równoznaczne z odbyciem takiego szkolenia.
Organizator szkolenia
Organizatorem szkolenia okresowego w dziedzinie BHP może być: • pracodawca lub • jednostka organizacyjna prowadząca działalność szkoleniową w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.
Jednostka organizacyjna to: a) placówka kształcenia ustawicznego i centrum kształcenia zawodowego; b) szkoła ponadpodstawowa; c) podmiot wchodzący w skład systemu szkolnictwa i nauki na zasadach określonych w ustawie – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce; d) stowarzyszenie, którego celem statutowym jest działalność związana z bezpieczeństwem i higieną pracy; e) przedsiębiorca prowadzący działalność oświatową na zasadach określonych w ustawie – Prawo przedsiębiorców
– pod warunkiem, że taka jednostka organizacyjna prowadzi działalność szkoleniową w dziedzinie BHP.
Obowiązki organizatora:
Organizator szkolenia w dziedzinie BHP powinien zapewnić: • programy poszczególnych rodzajów szkolenia, opracowane dla określonych grup stanowisk; • programy szkolenia instruktorów w zakresie metod prowadzenia instruktażu – w przypadku prowadzenia takiego szkolenia; • wykładowców i instruktorów posiadających zasób wiedzy, doświadczenie zawodowe i przygotowanie dydaktyczne zapewniające właściwą realizację programów szkolenia; • odpowiednie warunki lokalowe do prowadzenia działalności szkoleniowej; • wyposażenie dydaktyczne niezbędne do właściwej realizacji programów szkolenia; • właściwy przebieg szkolenia oraz prowadzenie dokumentacji w postaci programów szkolenia, dzienników zajęć, protokołów przebiegu egzaminów i rejestru wydanych zaświadczeń.
Programy szkoleń
Programy szkolenia wstępnego i okresowego w dziedzinie BHP powinny: • zawierać szczegółową tematykę; • określać formy realizacji i czas trwania szkolenia dla poszczególnych grup stanowisk.
Kto opracowuje programy?
Opracowuje je pracodawca lub – w porozumieniu z pracodawcą – jednostka organizacyjna prowadząca działalność szkoleniową w dziedzinie BHP, na podstawie ramowych programów szkolenia. Programy szkoleń powinny być dostosowane do rodzajów i warunków prac wykonywanych przez uczestników szkolenia, a ich realizacja powinna zapewnić spełnienie wymagań określonych w zakresie przedmiotowym szkoleń w dziedzinie BHP.
Formy szkolenia wstępnego
Instruktaż wstępny ogólny
Szkolenie powinno być zorganizowane w formie instruktażu – przed rozpoczęciem przez pracownika pracy w danym zakładzie pracy – na podstawie szczegółowego programu opracowanego przez organizatora szkolenia. Podczas szkolenia konieczne jest stosowanie odpowiednich środków dydaktycznych, w szczególności filmów, tablic, folii do wyświetlania informacji, środków do udzielania pierwszej pomocy w razie wypadku. Ramowy program instruktażu ogólnego określa minimalny czas trwania instruktażu – 3 godz. lekcyjne.
Instruktaż wstępny stanowiskowy
Szkolenie powinno być prowadzone w formie instruktażu – na stanowisku, na którym będzie zatrudniony instruowany pracownik, na podstawie szczegółowego programu opracowanego przez organizatora szkolenia. Szkolenie powinno uwzględniać następujące etapy:
rozmowę wstępną instruktora z instruowanym pracownikiem,
pokaz i objaśnienie przez instruktora całego procesu pracy, który ma być realizowany przez pracownika,
próbne wykonywanie procesu pracy przez pracownika przy korygowaniu przez instruktora sposobów wykonywania pracy,
samodzielną pracę instruowanego pracownika pod nadzorem instruktora,
sprawdzenie i ocenę przez instruktora sposobu wykonywania pracy przez pracownika.
Jeżeli pracownik wykonuje prace na różnych stanowiskach, szkolenie powinno uwzględniać wszystkie rodzaje prac, które będą należały do zakresu obowiązków pracownika. Sposób realizacji szkolenia i czas trwania poszczególnych jego części powinny być dostosowane do przygotowania zawodowego i dotychczasowego stażu pracy pracownika oraz zagrożeń występujących przy przewidzianej do wykonywania przez niego pracy. Ramowy program instruktażu stanowiskowego określa minimalny czas trwania instruktażu i uzależniony jest od stanowiska jego uczestnika.
Instruktaż pracowników na stanowiskach administracyjno-biurowych narażonych na działanie czynników uciążliwych – minimum 2 godz. lekcyjne, a dla pozostałych pracowników zobowiązanych do jego odbycia – minimum 8 godz. lekcyjnych.
Formy szkolenia okresowego:
Szkolenie okresowe dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach robotniczych Szkolenie powinno być zorganizowane w formie instruktażu – na podstawie szczegółowego programu opracowanego przez organizatora szkolenia. Szkolenie powinno być realizowane poprzez instruktaż na stanowisku pracy, a także wykład, pogadankę, film, omówienie okoliczności i przyczyn charakterystycznych (dla prac wykonywanych przez uczestników szkolenia) wypadków przy pracy oraz wniosków profilaktycznych.
Szkolenie okresowe dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach administracyjno-biurowych oraz innych niezależnych od odrębnych grup stanowisk, których charakter pracy wiąże się z narażeniem na czynniki szkodliwe dla zdrowia, uciążliwe lub niebezpieczne albo z odpowiedzialnością w zakresie bhp Szkolenie powinno być zorganizowane w formie kursu lub seminarium albo samokształcenia kierowanego – na podstawie szczegółowego programu opracowanego przez organizatora szkolenia. Podczas szkolenia konieczne jest stosowanie odpowiednich środków dydaktycznych, w szczególności filmów, tablic, folii do wyświetlania informacji. Uczestnicy szkolenia organizowanego w formie samokształcenia kierowanego powinni otrzymać odpowiednie materiały umożliwiające przyswojenie wiadomości i umiejętności objętych programem szkolenia (np. skrypty, przepisy, zestawy pytań kontrolnych).
Szkolenie okresowe dla pracodawców i osób kierujących pracownikami Szkolenie powinno być zorganizowane w formie kursu lub seminarium albo samokształcenia kierowanego – na podstawie szczegółowego programu szkolenia opracowanego przez organizatora szkolenia. Podczas szkolenia konieczne jest stosowanie odpowiednich środków dydaktycznych, w szczególności filmów, folii do wyświetlania informacji, tablic. Uczestnicy szkolenia organizowanego w formie samokształcenia kierowanego powinni otrzymać materiały umożliwiające przyswojenie problematyki objętej programem szkolenia (np. skrypty, przepisy prawne, zestawy pytań kontrolnych).
Szkolenie okresowe dla służb BHP oraz osób wykonujących zadania tych służb Szkolenie powinno być zorganizowane w formie kursu lub seminarium albo samokształcenia kierowanego, z uwzględnieniem ćwiczeń oraz z wykorzystaniem odpowiednich pomocy dydaktycznych, w szczególności filmów, tablic, folii do wyświetlania informacji, programów komputerowych, materiałów do ćwiczeń. Uczestnicy szkolenia organizowanego w formie samokształcenia kierowanego powinni otrzymać materiały umożliwiające przyswojenie problematyki objętej programem szkolenia (np. skrypty, przepisy prawne, zestawy ćwiczeń z instrukcjami, zestawy pytań kontrolnych).
Szkolenie okresowe dla pracowników inżynieryjno-technicznych Szkolenie powinno być zorganizowane w formie kursu lub seminarium albo samokształcenia kierowanego – na podstawie szczegółowego programu szkolenia opracowanego przez organizatora szkolenia. Podczas szkolenia konieczne jest stosowanie odpowiednich środków dydaktycznych, w szczególności filmów, tablic, folii do wyświetlania informacji. Uczestnicy szkolenia organizowanego w formie samokształcenia kierowanego powinni otrzymać materiały umożliwiające przyswojenie problematyki objętej programem szkolenia (np. skrypty, przepisy prawne, zestawy pytań kontrolnych).
Szkolenie dla pracodawców wykonujących zadania służb BHP Szkolenie powinno być zorganizowane w formie kursu lub seminarium – z uwzględnieniem ćwiczeń oraz z wykorzystaniem odpowiednich pomocy dydaktycznych, w szczególności filmów, tablic, folii do wyświetlania informacji, programów komputerowych, materiałów do ćwiczeń. Uczestnicy szkolenia powinni również otrzymać materiały umożliwiające przyswojenie problematyki objętej programem szkolenia (np. skrypty, przepisy prawne, zestawy ćwiczeń z instrukcjami, zestawy pytań kontrolnych).
UWAGA!
Organizator szkoleń z dziedziny BHP zapewnia programy poszczególnych rodzajów szkolenia opracowane dla określonych grup stanowisk. Ma też obowiązek prowadzić dokumentację ze szkoleń w postaci: dzienników zajęć, protokołów z przebiegu egzaminów i rejestrów wydanych zaświadczeń.
Szkolenie BHP nie jest jedynie formalnym obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa. Powinno ono stanowić istotny element przygotowania pracownika do bezpiecznego wykonywania pracy.
Tylko dobrze przeszkolony w tym zakresie pracownik może bezpiecznie wykonywać powierzoną pracę.
Konsekwencje nieprzekazania pracownikowi dostatecznej wiedzy z zakresu bhp obciążają pracodawcę.
Odbycie szkolenia w dziedzinie bhp jest warunkiem dopuszczenia pracownika do pracy, a fakt zapoznania się z przepisami oraz zasadami bhp pracownik powinien potwierdzić na piśmie.
Szkolenia odbywają się w czasie pracy i na koszt pracodawcy. Zatem czas takich szkoleń wlicza się w całości do czasu pracy, bez względu na rozkład czasu pracy przewidziany w harmonogramie.
Nie wolno dopuścić pracownika do pracy, do której wykonywania nie posiada on wymaganych kwalifikacji lub potrzebnych umiejętności, a także dostatecznej znajomości przepisów oraz zasad BHP.
Pracownik wykonujący pracę na kilku stanowiskach pracy powinien odbyć instruktaż stanowiskowy na każdym z tych stanowisk.
Programy szkolenia, na podstawie których były prowadzone aktualne szkolenia pracowników, powinny być przechowywane przez pracodawców.
Pracodawca ustala, po konsultacji z pracownikami lub ich przedstawicielami, częstotliwość i czas trwania szkolenia okresowego pracowników zatrudnionych na określonych stanowiskach, biorąc pod uwagę rodzaj i warunki wykonywania prac na tych stanowiskach.
Szkolenie osób będących pracodawcami, pracowników służby BHP oraz instruktorów i wykładowców tematyki bezpieczeństwa i higieny pracy prowadzą jednostki organizacyjne zajmujące się działalnością szkoleniową w dziedzinie BHP.
Przez przygotowanie dydaktyczne organizatora szkolenia należy rozumieć ukończenie kształcenia lub szkolenia przygotowującego do prowadzenia procesu szkolenia w dziedzinie BHP w sposób zapewniający wysoką efektywność, z uwzględnieniem odpowiednich dla określonych grup uczestników szkolenia i rodzajów szkolenia form organizacyjnych, metod szkolenia oraz środków dydaktycznych.
———————————–
Uwaga:
Jeżeli masz trudności z przeprowadzeniem profesjonalnego szkolenia, zapraszamy do kontaktu. Oferujemy eksperckie podejście do tematu, w pełni dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz specyfiki Twojego projektu. Dzięki naszemu doświadczeniu i wiedzy, pomożemy Ci wdrożyć skuteczne rozwiązania, które zapewnią najwyższy poziom bezpieczeństwa i zgodność z obowiązującymi przepisami. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać wsparcie, dostosowane do Twoich wymagań.
Zastrzeżenie:
Informacje przedstawione na tej stronie internetowej są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią żadnej rekomendacji oraz wykładni w świetle przepisów prawa. Czytelnik podejmując jakiekolwiek działania na podstawie materiałów zawartych na niniejszej stronie oraz materiałów udostępnianych przez autora robi to na własną odpowiedzialność
Wiele cieczy palnych wymaga podgrzania, aby mogło dojść do zapoczątkowania procesu spalania. Dotyczy to na przykład oleju napędowego, który musi być odpowiednio podgrzany, aby rozpocząć reakcję spalania. Najniższa temperatura, w której olej napędowy zaczyna uwalniać palne pary w ilościach wystarczających do stworzenia zapalnej mieszaniny para/powietrze, nazywana jest temperaturą zapłonu (z ang. flash point).
Czym jest temperatura zapłonu?
Zgodnie z normą PN-EN IEC 60079-10-1:2021-09 – wersja polska. Atmosfery wybuchowe — Część 10-1: Klasyfikacja przestrzeni — Gazowe atmosfery wybuchowe, temperatura zapłonu to:
„najniższa temperatura cieczy, w której w określonych ustandaryzowanych warunkach ciecz uwalania pary w ilościach umożliwiających powstanie zapalnej mieszaniny para/powietrze.”
Temperatura palenia się cieczy.
Nieco wyższą temperaturę, w której ciecz palna wydziela palne pary w ilości podtrzymującej proces spalania, określa się z jako temperaturę palenia się cieczy (z ang. fire point).
Pojęcie to nie jest jednak zdefiniowane ani ustandaryzowane w obowiązujących normach technicznych – przynajmniej według mojej wiedzy na dzień pisania tego tekstu. Warto jednak podkreślić, że dla większości cieczy palnych wartość temperatury palenia się palnych par cieczy jest zazwyczaj nieco wyższa niż temperatura ich zapłonu. Jest to na swój sposób logiczne, ponieważ do podtrzymania procesu spalania konieczna jest odpowiednia ilość palnych par, a to zapewnimy wyłącznie dzięki wyższej temperaturze cieczy.
Porównanie: olej napędowy vs benzyna.
Dla oleju napędowego temperatura zapłonu, zgodnie z PN-EN ISO/IEC 80079-20-1:2020-03 – wersja polska. Atmosfery wybuchowe — Część 20-1: Właściwości materiałowe dotyczące klasyfikacji gazów i par — Metody badawcze i dane, wynosi od 52°C do 96°C. W przypadku benzyny temperatura zapłonu wynosi -46°C, co oznacza, że nie wymaga podgrzania, tak jak olej napędowy, aby mogła zapalić się w kontakcie z powietrzem w normalnych warunkach jej stosowania. Różnice te, zostały w sposób przejrzysty, zaprezentowane na poniższym filmie.
Wnioski końcowe.
Jak widać na wyżej przedłożonym filmie, zagrożenia pożarowo – wybuchowe związane z cieczami palnymi wynikają między innymi z faktu, że nawet w normalnych warunkach mogą – i zazwyczaj to robią – wydzielają palne pary tworząc potencjalne zagrożenie dla ludzi i nie tylko.
———————————–
Uwaga:
Jeżeli masz trudności z przeprowadzeniem profesjonalnego szkolenia, zapraszamy do kontaktu. Oferujemy eksperckie podejście do tematu, w pełni dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz specyfiki Twojego projektu. Dzięki naszemu doświadczeniu i wiedzy, pomożemy Ci wdrożyć skuteczne rozwiązania, które zapewnią najwyższy poziom bezpieczeństwa i zgodność z obowiązującymi przepisami. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać wsparcie, dostosowane do Twoich wymagań.
Zastrzeżenie:
Informacje przedstawione na tej stronie internetowej są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią żadnej rekomendacji oraz wykładni w świetle przepisów prawa. Czytelnik podejmując jakiekolwiek działania na podstawie materiałów zawartych na niniejszej stronie oraz materiałów udostępnianych przez autora robi to na własną odpowiedzialność.
Normy dotyczące bezpieczeństwa technicznego w przestrzeniach zagrożonych wybuchem.
Aktualizowane zestawienie norm według zastosowania.
W niniejszym zestawieniu, który jest na bieżąco aktualizowany, znajdziesz uporządkowany spis norm związanych z bezpieczeństwem technicznym w przestrzeniach zagrożonych wybuchem, pogrupowanych według praktycznego zastosowania: projektowanie, użytkowanie, urządzenia, systemy ochronne oraz inne przydatne dokumenty techniczne. Taki podział ułatwia szybkie odnalezienie odpowiednich dokumentów, które mogą okazać się przydatne podczas procesu projektowania, ale również późniejszej eksploatacji danej instalacji.
Ważna informacja o aktualności norm:
Ze względu na dynamiczne zmiany w obszarze normalizacji, celowo nie podano dat wydań norm. Przed zastosowaniem którejkolwiek normy należy każdorazowo zweryfikować jej aktualność.
PROJEKTOWANIE:
PN-EN IEC 60079-10-1 Atmosfery wybuchowe – Część 10-1: Klasyfikacja przestrzeni — Gazowe atmosfery wybuchowe.
PN-EN 60079-10-2 Atmosfery wybuchowe – Część 10-2: Klasyfikacja przestrzeni — Pyłowe atmosfery wybuchowe.
PN-EN 60079-14 Atmosfery wybuchowe – Część 14: Projektowanie, dobór i montaż instalacji elektrycznych.
PN-EN ISO/IEC 80079-20-1 Atmosfery wybuchowe – Część 20-1: Właściwości materiałowe dotyczące klasyfikacji gazów i par – Metody badawcze i dane.
PN-EN ISO/IEC 80079-20-2 Atmosfery wybuchowe – Część 20-2: Właściwości materiałowe – Metody badań pyłów palnych.
UŻYTKOWANIE:
PN-EN 60079-17 Atmosfery wybuchowe – Część 17: Kontrola i konserwacja instalacji elektrycznych.
PN-EN 60079-19 Atmosfery wybuchowe – Część 19: Naprawa, remont i regeneracja urządzeń.
PN-EN 60079-25 Urządzenia elektryczne w przestrzeniach zagrożonych wybuchem gazów – Część 25: Systemy iskrobezpieczne.
PN-EN 60079-30-2 Atmosfery wybuchowe – Część 30-2: Elektryczne rezystancyjne ogrzewanie przewodowe – Wytyczne dotyczące projektowania, instalowania i obsługi.
PN-EN 1127-1 Atmosfery wybuchowe. Zapobieganie wybuchowi i ochrona przed wybuchem. Część 1: Pojęcia podstawowe i metodyka.
PN-EN 60079-0 Atmosfery wybuchowe – Część 0: Urządzenia – Podstawowe wymagania.
PN-EN 60079-1 Atmosfery wybuchowe – Część 1: Zabezpieczenie urządzeń za pomocą osłon ognioszczelnych „d”.
PN-EN 60079-2 Atmosfery wybuchowe – Część 2: Zabezpieczenie urządzeń za pomocą osłon gazowych z nadciśnieniem „p”.
PN-EN 60079-5 Atmosfery wybuchowe – Część 5: Zabezpieczenie urządzeń za pomocą osłony piaskowej „q”.
PN-EN 60079-6 Atmosfery wybuchowe – Część 6: Zabezpieczenie urządzeń za pomocą osłony olejowej „o”.
PN-EN 60079-7 Atmosfery wybuchowe – Część 7: Zabezpieczenie urządzeń za pomocą budowy wzmocnionej „e”.
PN-EN 60079-11 Atmosfery wybuchowe – Część 11: Zabezpieczenie urządzeń za pomocą iskrobezpieczeństwa „i”.
PN-EN 60079-13 Atmosfery wybuchowe – Część 13: Zabezpieczenie urządzeń za pomocą pomieszczeń z utrzymywanym nadciśnieniem „p” oraz pomieszczeń z wymuszoną wentylacją „v”.
PN-EN 60079-15 Atmosfery wybuchowe – Część 15: Zabezpieczenie urządzeń za pomocą budowy typu „n”.
PN-EN 60079-18 Atmosfery wybuchowe – Część 18: Zabezpieczenie urządzeń za pomocą hermetyzacji „m”.
PN-EN 60079-26 Atmosfery wybuchowe – Część 26: Urządzenia o poziomie zabezpieczenia (EPL) Ga.
PN-EN 60079-28 Atmosfery wybuchowe – Część 28: Zabezpieczenie urządzeń oraz systemów transmisji wykorzystujących promieniowanie optyczne.
PN-EN 60079-30-1 Atmosfery wybuchowe – Część 30-1: Elektryczne rezystancyjne ogrzewanie przewodowe – Wymagania ogólne i badania.
PN-EN 60079-31 Atmosfery wybuchowe – Część 31: Zabezpieczenie urządzeń przed zapłonem pyłu za pomocą obudowy „t”.
PN-EN ISO/IEC 80079-36 Atmosfery wybuchowe – Część 36: Urządzenia nieelektryczne do atmosfer wybuchowych — Metodyka i wymagania.
PN-EN ISO/IEC 80079-37 Atmosfery wybuchowe – Część 37: Urządzenia nieelektryczne do atmosfer wybuchowych – Rodzaj zabezpieczenia nieelektrycznego: bezpieczeństwo konstrukcyjne „c”, nadzorowanie źródeł zapłonu „b”, zanurzenie w cieczy „k”.
PN-EN 15198 Metodyka oceny ryzyka zapłonu od nieelektrycznych urządzeń oraz części i podzespołów przeznaczonych do stosowania w przestrzeniach zagrożonych wybuchem.
PN-EN 50303 Urządzenia grupy I kategorii M1 przeznaczone do pracy ciągłej w atmosferach zagrożonych metanem i/lub pyłem węglowym.
PN-EN 50495 Urządzenia zabezpieczające niezbędne do bezpiecznego działania urządzeń ze względu na zagrożenie wybuchem.
PN-EN 14986 Projektowanie wentylatorów do pracy w atmosferach potencjalnie wybuchowych.
PN-EN ISO/IEC 80079-34 Atmosfery wybuchowe – Część 34: Zastosowanie systemów zarządzania jakością do produkcji wyrobów Ex (dot. również systemów ochronnych).
SYSTEMY OCHRONNE:
PN-EN 14373 Systemy tłumienia wybuchu.
PN-EN 14491 Systemy ochronne odciążające wybuchy pyłów.
PN-EN 14797 Urządzenia odciążające wybuchu.
PN-EN 14994 Systemy zabezpieczające przez odciążenie wybuchu gazu.
PN-EN 15089 Systemy izolowania wybuchu.
PN-EN 15233 Metodyka oceny bezpieczeństwa funkcjonalnego systemów ochronnych do przestrzeni zagrożonych wybuchem.
PN-EN 16009 Bezpłomieniowe urządzenia odciążające wybuch.
PN-EN 16020 Dywertery eksplozyjne.
PN-EN 16447 Zawory klapowe izolujące wybuch.
PN-EN ISO 16852 Przerywacze płomienia – Wymagania eksploatacyjne, metody badań i ograniczenia stosowania.
PN-EN ISO/IEC 80079-34 Atmosfery wybuchowe – Część 34: Zastosowanie systemów zarządzania jakością do produkcji wyrobów Ex (dot. również urządzeń).
INNE:
CEN/TR 15281 Potentially explosibe atmospheres – Explosion prevention and protection – Guidance on inerting for the prevention of explosions.
CEN/TR 16793 Guide for the selection, application and use of flame arresters.
CEN/TR 16829 Fire and explosion prevention and protection for bucket elevators.
Jeżeli masz trudności z rozwiązaniem konkretnego zagadnienia lub potrzebujesz profesjonalnej porady, zapraszamy do kontaktu. Oferujemy eksperckie doradztwo, w pełni dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz specyfiki Twojego projektu. Dzięki naszemu doświadczeniu i wiedzy, pomożemy Ci wdrożyć skuteczne rozwiązania, które zapewnią najwyższy poziom bezpieczeństwa i zgodność z obowiązującymi przepisami. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać wsparcie, dostosowane do Twoich wymagań.
Zastrzeżenie:
Informacje przedstawione na tej stronie internetowej są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią żadnej rekomendacji oraz wykładni w świetle przepisów prawa. Czytelnik podejmując jakiekolwiek działania na podstawie materiałów zawartych na niniejszej stronie oraz materiałów udostępnianych przez autora robi to na własną odpowiedzialność.
