Inwestycja typu: „Budowa boiska wielofunkcyjnego wraz z zadaszeniem o stałej konstrukcji przy Zespole Szkół […]” Z treści warunków ochrony przeciwpożarowej stanowiącej część projektu architektoniczno – budowlanego wynika, iż projektuje się budynek, w którego w skład będzie wchodzić sala gimnastyczna przeznaczona dla 600 osób. Co więcej, z pomieszczenia sali sportowej zapewniono trzy wyjścia ewakuacyjne „główne”:
– 2x drzwi dwuskrzydłowe prowadzące bezpośrednio na zewnątrz budynku,
– 1x drzwi dwuskrzydłowe prowadzące do strefy wejścia (korytarz),
oraz trzy wyjścia ewakuacyjne „pomocnicze”:
– 2x drzwi jednoskrzydłowe prowadzące przez szatnie na zewnątrz budynku,
– 1x drzwi jednoskrzydłowe prowadzące przez przestrzeń do przechowywania sprzętu.
W tym miejscu, na potrzeby wpisu, weźmy pod lupę §240 ust. 7. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022 poz. 1225 z późn. zm.), który stanowi:
Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne z pomieszczenia, w którym może przebywać jednocześnie więcej niż 300 osób, oraz drzwi na drodze ewakuacyjnej z tego pomieszczenia, powinny być wyposażone w urządzenia przeciwpaniczne.
Niby każdy wie co to są drzwi wyposażone w urządzenia przeciwpaniczne, ale jak się później okazuje nie do końca. Dlatego poniżej przedkładam krótką analizę przedmiotowego zagadnienia.
Wobec powyższego, obligatoryjnym staje się wpierw sprawdzenie norm powołanych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w stosunku do paragrafu §240 ust. 7. W tym przypadku, brak jest jednak norm powołanych regulujących kwestie urządzeń przeciwpanicznych. Ktoś może zarzucić w tym miejscu, że stosowanie norm jest dobrowolne i nawet gdyby „jakaś” norma tam widniała, to i tak nie mamy obowiązku jej stosować. Niby tak, ale nie do końca – niemniej obligatoryjność stosowania norm powołanych w ww. rozporządzeniu i nie tylko, pozostawmy na inny artykuł, bo nie jest to temat zero – jedynkowy i często jest tematem długich dyskusji.
Przechodząc do sedna sprawy, ze względu na brak powołanych norm z pomocą przychodzi analiza problemu, która stanowi, że w tym przypadku powinniśmy bazować na normie zharmonizowanej: PN-EN 1125:2009. Okucia budowlane – Zamknięcia przeciwpaniczne do wyjść uruchamiane prętem poziomym, przeznaczone do stosowania na drogach ewakuacyjnych – Wymagania i metody badań.
W normie tej, określono wymagania dotyczące produkcji, działania i badania zamknięć przeciwpanicznych do wyjść, uruchamianych mechanicznie za pomocą poziomego drążka naciskowego lub poziomej listy naciskowej, specjalnie przeznaczonych do stosowania na drogach ewakuacyjnych w sytuacjach wystąpienia paniki. Urządzenia przeciwpaniczne to po prostu długie uchwyty, czyt. klamki w drzwiach, które ze względu na swoją budowę i mechanizm działania można podzielić na dwa typy:
typ A – zamknięcie przeciwpaniczne uruchamiane drążkiem naciskowym:
typ B – zamknięcie przeciwpaniczne uruchamiane listwą naciskową:
W normie PN-EN 1225:2009 podkreślono, że podstawowym zadaniem ww. zamknięć jest możliwość otwarcia drzwi od strony wewnętrznej za pomocą poziomego drążka naciskowego lub poziomej listy naciskowej, również w przypadku, gdy drzwi są zablokowane od zewnątrz. Urządzenia te, umożliwiają ewakuację przy minimalnym wysiłku i w sposób niemalże odruchowy, bez znajomości działania urządzenia. W przypadku, kiedy pierwsza z ewakuujących się osób dotrze do drzwi i nie zdoła uruchomić drążka lub listy naciskowej, to napór kolejnych ewakuujących się osób spowoduje nacisk, czego następstwem będzie otwarcie przedmiotowych drzwi. Stosowane są przede wszystkim celem umożliwienia bezpiecznego wyjścia dużej liczby osób w krótkim czasie, czyli spotykane są najczęściej m.in.: w centrach handlowych, kinach, teatrach, salach gimnastycznych, czy też stadionach.
Podsumowując, w obiektach w których mamy pomieszczenia, w których może przebywać jednocześnie więcej niż 300 osób, oraz na drogach ewakuacyjnych z tych pomieszczeń należy stosować drzwi wyposażone w urządzenia przeciwpaniczne spełniające wymagania normy PN-EN 1125:2009. Warto podkreślić, że informacja ta, powinna być zawarta w warunkach ochrony przeciwpożarowej, jeżeli w danym obiekcie planowane jest występowanie tego typu pomieszczeń.
———————————————————————
Uwaga:
Jeżeli masz trudności z rozwiązaniem konkretnego zagadnienia lub potrzebujesz profesjonalnej porady, zapraszamy do kontaktu. Oferujemy eksperckie doradztwo, w pełni dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz specyfiki Twojego projektu. Dzięki naszemu doświadczeniu i wiedzy, pomożemy Ci wdrożyć skuteczne rozwiązania, które zapewnią najwyższy poziom bezpieczeństwa i zgodność z obowiązującymi przepisami. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać wsparcie, dostosowane do Twoich wymagań.
Zastrzeżenie:
Informacje przedstawione na tej stronie internetowej są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią żadnej rekomendacji oraz wykładni w świetle przepisów prawa. Czytelnik podejmując jakiekolwiek działania na podstawie materiałów zawartych na niniejszej stronie oraz materiałów udostępnianych przez autora robi to na własną odpowiedzialność.
W domach pomocy społecznej troska o mieszkańców to codzienność – ale by była ona naprawdę skuteczna, musi iść w parze z kompetencjami personelu. Jednym z kluczowych wymogów, który ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo podopiecznych, jest obowiązek ukończenia szkolenia z zakresu pierwszej pomocy przedmedycznej przez pracowników zespołów terapeutyczno-opiekuńczych.
Wymóg ten został wprowadzony na mocy rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 27 października 2023 r. (Dz. U. poz. 2355), a jego treść zawarto w §6 ust. 2 pkt 4a11 rozporządzenia w sprawie domów pomocy społecznej.
Zgodnie z przepisami, szkolenie musi być organizowane przez dyrektora placówki i stanowi warunek niezbędny do realizowania usług opiekuńczych i wspomagających na odpowiednim poziomie. To właśnie Oni odpowiadają za organizację szkoleń oraz dokumentowanie uczestnictwa pracowników.
Co więcej, ten istotny obowiązek został ponownie ujęty w jednolitym tekście rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2025 r. (Dz. U. 2025 poz. 51), co podkreśla jego wagę i obowiązywanie w praktyce funkcjonowania każdej placówki.
W sytuacjach zagrożenia życia liczy się natychmiastowa reakcja. Dlatego personel powinien dysponować aktualną wiedzą oraz umiejętnościami pozwalającymi udzielić szybkiej i skutecznej pomocy przedmedycznej. Rzetelne podejście do tego zadania to nie tylko wymóg prawny, ale przede wszystkim dbałość o zdrowie i życie mieszkańców.
Uwaga:
Jeżeli masz trudności z przeprowadzeniem profesjonalnego szkolenia, zapraszamy do kontaktu. Oferujemy eksperckie podejście do tematu, w pełni dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz specyfiki Twojego projektu. Dzięki naszemu doświadczeniu i wiedzy, pomożemy Ci wdrożyć skuteczne rozwiązania, które zapewnią najwyższy poziom bezpieczeństwa i zgodność z obowiązującymi przepisami. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać wsparcie, dostosowane do Twoich wymagań.
Zastrzeżenie:
Informacje przedstawione na tej stronie internetowej są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią żadnej rekomendacji oraz wykładni w świetle przepisów prawa. Czytelnik podejmując jakiekolwiek działania na podstawie materiałów zawartych na niniejszej stronie oraz materiałów udostępnianych przez autora robi to na własną odpowiedzialność.
Myślisz o pracy w której będziesz mógł się zajmować bezpieczeństwem i higieną pracy? A może chcesz awansować i objąć bardziej odpowiedzialne stanowisko? Niezależnie od etapu kariery, który Cię interesuje – inspektor, starszy inspektor, specjalista, starszy specjalista czy główny specjalista – musisz spełnić konkretne wymagania. W tym artykule znajdziesz jasne i aktualne informacje, które pomogą Ci zaplanować dalszy rozwój zawodowy.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. 1997 nr 109 poz. 704, zm.: Dz. U. 2004 nr 246 poz. 2468, Dz. U. 2005 nr 117 poz. 986).
§ 4.1. Pracowników służby bhp zatrudnia się na stanowiskach: inspektorów, starszych inspektorów, specjalistów, starszych specjalistów oraz głównych specjalistów do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy.
ust. 2. Pracownikami służby bhp mogą być osoby spełniające następujące wymagania kwalifikacyjne:
1. inspektorem do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy może być osoba posiadająca zawód technika bezpieczeństwa i higieny pracy,
2. starszym inspektorem do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy może być osoba posiadająca:
a) zawód technika bezpieczeństwa i higieny pracy oraz co najmniej 3-letni staż pracy w służbie BHP lub
b) wyższe wykształcenie o kierunku lub specjalności w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy albo studia podyplomowe w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy,
3. specjalistą do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy może być osoba posiadająca wyższe wykształcenie o kierunku lub specjalności w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy albo studia podyplomowe w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz co najmniej 1 rok stażu pracy w służbie bhp,
4. starszym specjalistą do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy może być osoba posiadająca wyższe wykształcenie o kierunku lub specjalności w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy albo studia podyplomowe w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz co najmniej 3-letni staż pracy w służbie bhp,
5. głównym specjalistą do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy może być osoba posiadająca wyższe wykształcenie o kierunku lub specjalności w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy albo studia podyplomowe w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz co najmniej 5-letni staż pracy w służbie bhp.
Uwaga:
Jeżeli masz trudności z przeprowadzeniem profesjonalnego szkolenia, zapraszamy do kontaktu. Oferujemy eksperckie podejście do tematu, w pełni dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz specyfiki Twojego projektu. Dzięki naszemu doświadczeniu i wiedzy, pomożemy Ci wdrożyć skuteczne rozwiązania, które zapewnią najwyższy poziom bezpieczeństwa i zgodność z obowiązującymi przepisami. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać wsparcie, dostosowane do Twoich wymagań.
Zastrzeżenie:
Informacje przedstawione na tej stronie internetowej są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią żadnej rekomendacji oraz wykładni w świetle przepisów prawa. Czytelnik podejmując jakiekolwiek działania na podstawie materiałów zawartych na niniejszej stronie oraz materiałów udostępnianych przez autora robi to na własną odpowiedzialność.
Czasem jedno pytanie potrafi uruchomić lawinę refleksji i skłonić do sięgnięcia głębiej – tam, gdzie zwykle się nie zagląda. Tak było w tym przypadku. Otrzymałem zapytanie od Klienta o możliwość ustawienia na działce dwóch zbiorników z olejem napędowym o pojemności 5 m³ każdy – oczywiście na potrzeby własne użytkownika i oczywiście z zachowaniem przepisów przeciwpożarowych.
Na pierwszy rzut oka sprawa wydawała się prosta – wszak rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. wyraźnie dopuszcza taki zbiornik i reguluje kilka istotnych kwestii.
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. 2023 poz. 822, 2024 poz. 1716).
§ 11. 1. Dopuszcza się przechowywanie paliw płynnych klasy III, na potrzeby własne użytkownika, w zbiorniku naziemnym dwupłaszczowym o pojemności do 5 m3.
2. Zbiornik do przechowywania paliw płynnych klasy III na potrzeby własne użytkownika, o którym mowa w ust. 1, należy sytuować z zachowaniem następujących odległości:
1) 10 m – od budynków mieszkalnych i budynków użyteczności publicznej;
2) 5 m – od innych obiektów budowlanych i od granicy działki sąsiedniej.
3. Odległości, o których mowa w ust. 2, mogą być zmniejszone o połowę, pod warunkiem zastosowania pomiędzy budynkiem lub obiektem a zbiornikiem ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120 zasłaniającej zbiornik od strony budynku lub obiektu.
4. Dopuszcza się wykonanie ściany zewnętrznej budynku lub obiektu od strony zbiornika jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego, o której mowa w ust. 3.
Ale czy oznacza to, że dwa zbiorniki po 5 m³ każdy, również są zgodne z prawem?
To pytanie stało się punktem wyjścia do szerszej analizy. Postanowiłem dokładnie prześledzić ewolucję przepisów dotyczących przechowywania cieczy palnych klasy III – i to nie tylko w kontekście aktualnego rozporządzenia MSWiA, ale również wcześniejszych aktów prawnych, które przez lata regulowały ten temat.
W trakcie tej „przepisowej podróży” odkryłem, że zapis dopuszczający przechowywanie cieczy palnych klasy III w zbiorniku naziemnym o pojemności do 5 m³ wcale nie pojawił się dopiero w 2010 roku. Wręcz przeciwnie – jego korzenie sięgają aż do rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20 września 2000 r. (Dz. U. nr 98, poz. 1067), a dokładniej nowelizacji ww. rozporządzenia w 2002 roku (Dz. U. 2003 nr 1 poz. 8), które obowiązywało do końca 2005 roku. To właśnie tam po raz pierwszy uregulowano możliwość przechowywania tego typu paliw przez użytkownika, w zbiorniku o pojemności maksymalnej równej 5 m³.
Sami zobaczcie, jak to wyglądało:
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. 2000 nr 98 poz. 1067).
§ 100. 1. Łączna pojemność zbiorników magazynowych dla produktów naftowych w stałych stacjach paliw nie powinna przekraczać 500 m3, a gazu płynnego – ilości określonych w § 131.
2. Pojemność pojedynczego zbiornika magazynowego stałej stacji paliw nie powinna przekraczać 100 m3.
3. Pojemność zbiornika magazynowego stacji kontenerowej nie powinna być większa niż 20 m3.
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2002 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. 2003 nr 1 poz. 8).
§ 100:
a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Pojemność zbiorników magazynowych stacji kontenerowej nie powinna być większa niż 30 m3.”
„4. Przepis ust. 3 nie dotyczy obiektów wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa.
b) dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
5. Dopuszcza się przechowywanie paliw płynnych III klasy, na potrzeby własne użytkownika, w zbiorniku naziemnym dwupłaszczowym o pojemności do 5 m3, który może być wyposażony w odmierzacz paliw.”
Jednak w kolejnych latach, w nowych wersjach rozporządzenia o warunkach technicznych dla baz i stacji paliw, przepis ten nie został już powtórzony. Zniknął, jakby jego czas przeminął. Zobaczcie:
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. 2005 nr 243 poz. 2063, Dz. U. 2007 nr 240 poz. 1753, Dz. U. 2011 nr 276 poz. 1633, Dz. U. 2012 poz. 1479, Dz. U. 2013 poz. 1018, Dz. U. 2017 poz. 282).
§ 96.1. Łączna pojemność zbiorników magazynowych dla produktów naftowych w stacjach paliw płynnych nie powinna przekraczać 500 m3, a gazu płynnego pojemności określonej w §122.
2. Pojemność zbiornika magazynowego stacji paliw płynnych dla produktów naftowych nie powinna przekraczać 100 m3.
3. Pojemność zbiorników magazynowych dla produktów naftowych w stacji kontenerowej nie powinna przekraczać 30 m3.
Rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. 2023 poz. 1707).
§ 96.1. Łączna pojemność zbiorników magazynowych dla produktów naftowych w stacjach paliw płynnych nie powinna przekraczać 500 m3, a gazu płynnego pojemności określonej w §122.
2. Pojemność zbiornika magazynowego stacji paliw płynnych dla produktów naftowych nie powinna przekraczać 100 m3.
3. Pojemność zbiorników magazynowych dla produktów naftowych w stacji kontenerowej nie powinna przekraczać 30 m3.
Aż tu nagle, niespodziewanie, w 2010 roku wrócił, choć już nie w kontekście przepisów technicznych, a przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Zapis o dopuszczeniu zbiornika naziemnego do 5 m³ znalazł swoje miejsce w rozporządzeniu MSWiA w 2010 roku i funkcjonuje tam do dziś. Co ciekawe, w rozporządzeniu MSWiA z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. 2003 nr 121 poz. 1138) oraz w rozporządzeniu MSWiA z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. 2006 nr 80 poz. 563) nie został on przywołany – choć mógł – a co równie istotne, nie figuruje już w żadnym innym obowiązującym akcie prawnym.
Można więc śmiało powiedzieć, że ten przepis, choć obecnie funkcjonujący jako obowiązujące prawo, jest w istocie kontynuacją starego rozwiązania z początku lat dwutysięcznych. To nie nowość, ale raczej echo dawnych regulacji, które przetrwało w nieco innej formie i w innym miejscu systemu prawnego.
A jaka jest odpowiedź na zadane na wstępie pytanie? Śpieszę z odpowiedzią, a zarazem podsumowaniem tematyki:
Olej napędowy, posiadający temperaturę zapłonu powyżej 55 st. C. zaliczany jest do produktów naftowych klasy III, zgodnie z §2 pkt. 3 rozporządzeniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. 2023 poz. 1707). W związku z powyższym, warunki użytkowania zbiorników o pojemności do 5 m3 służących do przechowywania oleju napędowego na potrzeby własne użytkownika powinien określić w dokumentacji techniczno – ruchowej zbiornika jego producent uwzględniając wymagania §11, w związku z §2 ust. 2 pkt. 8, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. 2023 poz. 822, 2024 poz. 1716). Przedmiotowy przepis nie dopuszcza natomiast stosowania do tego celu zbiorników o pojemności większej niż wymieniona powyżej.
Przechowywanie oleju napędowego na potrzeby własne przedsiębiorstwa, kiedy nie zachodzi sytuacja dalszej dystrybucji (sprzedaży) paliwa klientom indywidualnym, mieści się w zakresie ww. przepisu, przy czym należy zwrócić uwagę, iż przepis ten ogranicza maksymalną pojemność zbiornika do 5 m3. W przypadku zastosowania zbiornika o większej pojemności, niezależnie od sposobu użytkowania tego zbiornika, należy spełnić wymagania określone w przepisach rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. 2023 poz. 1707).
Przez potrzeby własne użytkownika należy rozumieć korzystanie z paliwa tylko na użytek własnego przedsiębiorstwa, gospodarstwa rolnego lub na własne potrzeby bytowe, bez możliwości wprowadzania paliwa do sprzedaży. Paliwo płynne klasy III oznacza ciecz palną o temperaturze zapłonu powyżej 55 st. C. Rozpatrywany zbiornik, poza spełnieniem wymagań określonych w przytoczonym §11, nie podlega innym wymaganiom z zakresu ochrony przeciwpożarowej, mającym zastosowanie przy podobnych i większych zbiornikach, służących do celów przemysłowych i handlowych. Ograniczenie pojemności zbiorników do magazynowania cieczy palnych klasy III na potrzeby własne użytkownika do pojemności 5 m3 uwzględnione też było w przepisach obowiązującego do końca 2005 r. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 98, poz. 1067 z późn. zm.). Ustanowienie identycznego przepisy w ww. rozporządzeniu MSWiA stanowiło zatem jego kontynuację. Uznano bowiem, że zbiornik zawierający nie więcej niż 5 m3 cieczy palnej o temperaturze zapłonu powyżej 55 st. C., użytkowany na potrzeby własne, jest możliwy do bezpiecznego ugaszenia przez pierwszorzutowe jednostki straży pożarnej z wykorzystaniem zapasu wody i środków pianotwórczych przewożonych na standardowych samochodach gaśniczych, więc nie jest konieczne spełnienie całego spektrum wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Pożary zbiorników o większych pojemnościach, a więc o większych wymiarach, są znacznie trudniejsze do opanowania i ugaszenia (konieczność chłodzenia większych powierzchni, znaczne zużycie środków gaśniczych, wydłużenie akcji gaśniczej, wydłużenie czasu oddziaływania pożaru na otoczenie). Z powyższych względów przepisy nie przewidują możliwości przechowywania cieczy palnej na potrzeby własne użytkownika w zbiorniku naziemnym o pojemności większej niż 5 m3.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. 2025 poz. 188), na podstawie której wydane zostało ww. rozporządzenie MSWiA, ani też w ww. rozporządzeniu, nie przewiduje się możliwości uzyskiwania odstępstwa od wymagań przepisów ochrony przeciwpożarowej. Dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do niektórych wymagań stosowanie tzw. rozwiązań zamiennych, w trybie określonym w §1 ust. 2 tego rozporządzenia. Nie obejmuje to jednak dopuszczalnej pojemności zbiorników do przechowywania paliw płynnych klasy III na potrzeby własne użytkownika, które zgodnie z ustaleniami §11 ust.1 mogą posiadać pojemność do 5 m3. Nie wyklucza to przy tym możliwości wybudowania przez zainteresowany podmiot gospodarczy obiektu stacji paliw spełniającego wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. 2023 poz. 1707), wykorzystując ją do obsługi własnego sprzętu silnikowego.
Krążyła kiedyś wieść, że w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej toczyły się prace nad projektem nowelizacji rozporządzenia MSWiA z 2010 roku. Mówiło się, że wśród planowanych zmian miało się pojawić długo oczekiwane dopuszczenie – pozwolenie na przechowywanie paliw płynnych III klasy, nie tylko w zbiornikach naziemnych, ale i… w podziemnych, o pojemności sięgającej aż 30 m³. To rozwiązanie miało rozszerzyć możliwości użytkowników, szczególnie tych, którzy dysponowali większymi potrzebami lub ograniczoną przestrzenią na powierzchni. Jednak – jak to w legendach bywa – pomysł ten nie został zrealizowany. W planach nie przewidywano natomiast zwiększenia limitu dla zbiorników naziemnych – te nadal miały pozostać w granicy 5 m³. Czy ten zapis kiedyś ujrzy światło dzienne? Tego nie wiadomo.
Uwaga:
Jeżeli masz trudności z rozwiązaniem konkretnego zagadnienia lub potrzebujesz profesjonalnej porady, zapraszamy do kontaktu. Oferujemy eksperckie doradztwo, w pełni dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz specyfiki Twojego projektu. Dzięki naszemu doświadczeniu i wiedzy, pomożemy Ci wdrożyć skuteczne rozwiązania, które zapewnią najwyższy poziom bezpieczeństwa i zgodność z obowiązującymi przepisami. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać wsparcie, dostosowane do Twoich wymagań.
Zastrzeżenie:
Informacje przedstawione na tej stronie internetowej są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią żadnej rekomendacji oraz wykładni w świetle przepisów prawa. Czytelnik podejmując jakiekolwiek działania na podstawie materiałów zawartych na niniejszej stronie oraz materiałów udostępnianych przez autora robi to na własną odpowiedzialność.
Ludzki organizm jest stałocieplny, co oznacza, że potrafi utrzymywać stałą temperaturę ciała niezależnie od warunków zewnętrznych. Jednak, gdy mechanizmy obronne zawodzą, a utrata ciepła przewyższa jego produkcję, temperatura ciała zaczyna spadać. Może to prowadzić do hipotermii, a w skrajnych przypadkach nawet do śmierci.
Za hipotermię należy uznać wychłodzenie organizmu, czyli dolegliwość, w wyniku której centralna temperatura ciała (u ludzi) spada poniżej bezwzględnego minimum normy fizjologicznej czyli 35 stopni Celsjusza. Za czynniki wpływające na wychłodzenie uważa się przede wszystkim: niską temperaturę otoczenia, powietrza, czy też wody. Siłę wiatru, dużą wilgotność powietrza. Przemoczone lub niedostosowane ubranie do warunków pogodowych. Upojenie alkoholowe (większa utrata ciepła – rozszerzenie naczyń krwionośnych). Zażywanie narkotyków. Zażywanie leków uspokajających, nasennych. Wiek – bardziej na hipotermię podatne są dzieci i osoby starsze.
Wobec powyższego, poniżej przedłożone zostały cztery kluczowe mechanizmy utraty ciepła przez człowieka:
Kondukcja (przewodzenie ciepła) – gdy ciało człowieka styka się z zimniejszą powierzchnią (np. asfalt, ziemia, zimna woda, śnieg) ciepło błyskawicznie jest odbierane. Im większa powierzchnia kontaktu, tym szybsza utrata ciepła. Człowiek traci do 90% ciepłą przez skórę. Najczęściej spowodowane działaniem zimnego powietrza, a zwłaszcza zimnej wody, która wychładza 20 razy szybciej niż powietrze.
Konwekcja (unoszenie ciepła) – zimne powietrze odbiera ciepło ze skóry człowieka. Im silniejszy wiatr, tym większe wychłodzenie. Prędkość wiatru od 12 do 19 km/h (3 stopień w skali Beauforta) odczuwalna temperatura może obniżyć się do -10 °C, natomiast dla prędkości wiatru od 51 do 60 km/h (7 stopień w skali Beauforta) aż do -20 °C.
Promieniowanie (radiacja) – ciało człowieka nieustannie oddaje ciepło do otoczenia w postaci promieniowania cieplnego. Im większa różnica temperatur, tym szybsze wychładzanie.
Parowanie (ewaporacja) – parowanie, przez na przykład pocenie się, odgrywa kluczową rolę w regulacji temperatury ciała człowieka, jednak w warunkach zimna wzmaga proces utraty ciepła. Wiatr przyspiesza proces parowania skóry.
Należy pamiętać, że z wychłodzeniem organizmu możemy mieć do czynienia zawsze. Może ono wystąpić nie tylko zimą, ale o każdej porze roku – nawet latem, w wodzie czy przy silnym wietrze.
Źródło:
Hipotermia. Kliniczne aspekty wychłodzenia organizmu. Mechanizmy zagrożeń i kierunki nowoczesnego leczenia. Kosiński S., Darocha T., Sadowski J., Drwiła R. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2016 r.
Uwaga:
Jeżeli masz trudności z przeprowadzeniem profesjonalnego szkolenia, zapraszamy do kontaktu. Oferujemy eksperckie podejście do tematu, w pełni dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz specyfiki Twojego projektu. Dzięki naszemu doświadczeniu i wiedzy, pomożemy Ci wdrożyć skuteczne rozwiązania, które zapewnią najwyższy poziom bezpieczeństwa i zgodność z obowiązującymi przepisami. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać wsparcie, dostosowane do Twoich wymagań.
Zastrzeżenie:
Informacje przedstawione na tej stronie internetowej są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią żadnej rekomendacji oraz wykładni w świetle przepisów prawa. Czytelnik podejmując jakiekolwiek działania na podstawie materiałów zawartych na niniejszej stronie oraz materiałów udostępnianych przez autora robi to na własną odpowiedzialność.
